به‌طوری‌که از تشکیل مایکوتوکسین‌ها و سایر عوامل بیماری‌زا که باعث آلودگی و در نتیجه کاهش کیفیت خوراک در طول زمان انبارداری می‌شود، جلوگیری کند. مطالعات و کاربردهای تحقیقاتی متعددی برای مواد شیمیایی مختلف جهت افزودن به خوراک دام، طیور و آبزیان، در طی فرآوری خوراک انجام گردیده است. این موارد در مقالات علمی متعددی که در دهه‌های اخیر منتشر شده، بیانگر این موضوع است.

در سالیان اخیر، تمرکز زیادی بر کاربرد افزودنی‌های شیمیایی، به‌ویژه در خوراک طیور، جهت محدود کردن عوامل میکروبی به‌ویژه سالمونلا معطوف شده است. برای اینکه یک افزودنی شیمیایی خوراک، دارای مقبولیت عمومی در بین مصرف‌کنندگان باشد، چند ویژگی ضروری برای این امر لازم است: اول، اثربخشی در برابر بار میکروبی بالای اجزای خوراک ضروری است. دوم، دوز مؤثر ضدعفونی‌کننده، باید در حیوان هدف ایمن باشد و باقیمانده‌های نامطلوب در لاشه باقی نگذارد. سوم، هزینه نسبی استفاده از این افزودنی، باید برای مصرف‌کننده به‌صرفه باشد. چهارم، سهولت کاربرد و حداقل آسیب به تجهیزات تولید خوراک هم باید مدنظر قرار گیرد.

در صورت استفاده از این محصول، می‌توان شاهد خوراک عاری از باکتری‌ها، قارچ‌ها، ویروس‌ها و سایر عوامل بیماری‌زا بود.